دو به هم زن

مطلبی که برایتان می‌نویسم استنباط شخصی شخصی من است. احتمال دارد درست نباشد. ولی یک نکته جالب دارد و آن این است که وقتی در موردش با هر کسی صحبت کردم، گفتند، می‌فهمند و تجربه‌اش کردند.

در بین کارکنان فردی وجود داشت که با روش‌هایی غیر قابل اثبات، اما قابل فهم، اوضاع را به هم می‌ریخت. این فرد به روش القایی کارمندان را به اعتراض‌های کم مایه ترغیب می‌کرد. اعتراض‌هایی که وقت تلف کن بودند و به اصطلاح چوب لای چرخِ حرکتِ سیستم، می‌گذاشتند. منظورم از روش القایی عبارت است از اینکه طوری نظرات را طرح کرده و به کارکنان عرضه می کرد که کارکنان فکر می‌کردند، نظر خودشان است. خودشان را مالک این فکر و نتیجه‌گیری حس می‌کردند. در صورتی که این نظر شخص دیگری بود که به روشی نامحسوس و در طول زمان به آنان القا شده بود. هیچ باوری نمی‌پذیرفت که این امور عمدی هستند و از ذهن یک فرد تراوش شده است. بلکه چنین تصور می‌شد که همگان به یک نظر مشترک از بی‌لیاقتی مدیر فعلی رسیدند.

معمولا نمی‌توان چیزی را اثبات یا انکار کرد. شواهد به طرز مرموزانه‌ای ناپیدا و محو بودند. در نهایت فقط من مدیر می دیدم که این نظرات، این کلمات، این جملات و این ادبیات متعلق به این کارکنان نیست. به اصطلاح چشمه از جای دیگری گل آلود شده است.

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *