تکلیف باورهای ما

به گذشته‌ام و اکنون نگاه می‌کنم. می‌بینم روی باورهای محکم و استوار من و آدم‌های شبیه من، گرد تردید و دودلی نشسته است. باورهایی هستند که کم رنگ و شل وارفته شده اند‌. این تزلزل به شکلی بوده است که کسی متوجه تدریجی بودنش نشد. در نهایت ، در درون یک زندگی معمولی تغییرات بزرگی پیش آمد. بسیاری از این باورها به روش‌های کودکانه شکل گرفته بودند. با چشم باز و منطق ساخته نشده و حالا هم در گذر زمان فرو ریخته‌اند. زیرا باورهای ناشی از محیط و زمانه خاص خود بوده‌اند.

برعکس باورهایی هم وجود دارد که دور انداختن آنها دشوار است. باورهایی که ارزش چندانی ندارند، اما ذهن برای ساختن آنها کلی انرژی صرف کرده، شواهد جمع آوری کرده، سرمایه‌گذاری‌هایی در حیطه خشم، کینه توزی و بدخواهی داشته است. ذهن این‌ها را ول نمی‌کند. به آنها چسبیده است و مرتب تکرار می‌کند که این‌ها فکرها و باورهای درستی هستند. در حالی که این‌ها چیزی جز بند نیستند که باید پاره شوند. بندهایی که زمانِ گسسته شدن آنها فرا رسیده است. عقیده‌هایی از این دست به این سادگی‌ها کنده نمی‌شوند. ساکت هم نمی‌شوند. آرام آرام و بدون اراده ما، نشت می‌کنند. در رفتار، گفتار و اندیشه ما سرریز می‌شوند. همین که شناخت نسبت به آنها شکل گرفت، کم کم در مسیر محو شدن قرار می گیرند. تنها با آگاهی یافتن شروع به ذوب شدن می‌کنند.

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *