میگویند کودکان ساده لوح هستند هر چیزی را باور می کنند. آنها دو دوتا چهارتای ما بزرگ ترها را ندارند . آنها هر چیزی را که می بینند از شگفت زدگی شان میتوان فهمید که تازگی خاصی برایشان داشته است. اما برای ما بزرگ ها دیگر شگفتی زیادی وجود ندارد. ما از ارکان جهان تا حدودی سر در آورده ایم. ما تا حد زیادی برای خودمان الگوهای ذهنی برای برخورد با اتفاقات و حوادث داریم. بدبینی ها و خوش بینی هایی هم داریم اما بچه ها اینها را ندارند نه خوش بین هستند و نه بدبین آنها در زمان حال زندگی می کنند. نه از گذشته اندوهگین هستند و نه اضطراب آینده را دارند. همین زندگی کردن در زمان حال است که باعث شده است آنها موجوداتی دوست داشتنی باشند. همانی هستند که ای کاش ما هم چنین بودیم. لذا وقتی که کودکان دعا میکنند دقیقا به منبع قدرت جهان وصل می شوند . آنها در زمان حال و متصل به روح الهی هستند دعاهای آنها میتواند بسیار کارساز تر باشد. زیرا باور دارند که دعا و خواسته شان برآورده می شود .گرفتار ناامیدی هایی که ما با آن درگیر هستیم نمی شوند.