من در مورد کلمه ریاضت به شکلی متفاوت می اندیشم . گمان من این بود که افراد به عمد و به دلخواه خودشان سختی و رنجی را می پذیرند و اسم ریاضت بر آن میگذارند. کلمه ریاضت من را یاد هندوهایی می انداخت که گرسنگی و تحمل سختی را بر خود روا میدارند تا اینکه به مقام معنوی خاصی که مد نظرشان هست برسند.

این کلمه احتمالا از ریاضیات ریشه گرفته باشد. به این معنی که فهم این علم سخت و دشوار بوده است. هر جا هم که از دشواری ورنج خبری بوده است کلمه ریاضت بر آن نهاده شده است.

حالا میفهمم که ریاضت را زندگی و هستی بر انسان روا میدارد. ریاضت امری اختیاری نیست. شاید برای کسانی که قصد دارند که به مقامی یا موقعیتی دست یابند امری اختیاری و خودخواسته باشد. اما برای بیشتر مردم امری اجباری است . این اجبار را باید شناخت و از آن برای رشد کردن سود جست. اگر چه این کاری آسان به نظر نمی رسد. اما آدم که فکر میکند در بن بستهایی گیر افتاده است و رهایی وجود ندارد بهتر است از آن برای نجات معنوی خودش سود ببرد. امکان آزاد شدن که نیست پس باید گردن نهاد و ریاضت تحمیلی را به جان خرید شاید از این مسیر یک عایدی وجود داشته باشد. موقع یاد آوردن ریاضت هایمان دردی جانکاه همراهش هست که کنار آمدن با آن بسی سخت است اما باید ادامه داد.