کسانی که بیرون از خانه در گشت وگذار بودند نمی دانستند که چه اتفاقی ممکن است برایشان رخ بدهد. اما میل به طبیعت و دیدن مردم و تغییر دادن صحنه ای که پیش چشم قرار دارد وادارشان کرد که بزنند به دل طبیعت. البته قسمت بزرگی از طبیعتی که به عنوان پارک در اختیار مردم است ساخته دست انسان های دیگر است . واقعا طبیعت بکر نیست اما همین هم مورد قبول است.

مردم به پارک ها پناه می برند تا اینکه استرس های خودشان را تخفیف دهند. می خواهد که تنوعی به روز خودشان بدهند. میخواهند از بهار و هوای آن استنشاق کنند. میخواهند که بیشتر با خودشان تنها باشند . مردم را که میبینند آرام میگیرند. از آن ها می آموزند که میتوان به نیکی زندگی کرد. به نیکی ادامه داد. نباید گرفتار نا امیدی های بیهوده شد. نباید گوش به حرف های نا امیدکننده داد. باید همان یک روز را زندگی کرد