این روزهای رمضان که جنگ بی وقفه ادامه یافته است با همه رمضان های قبلی فرق دارد . حتی با آن رمضان های هشت سال دفاع نیز متفاوت است . زیرا که دید و نگرش و تجارب متفاوتی شکل گرفته است. هر کدامشان شباهت هایی با هم داشتند. ولی تفاوت ها بسیارند.

این مظلومیت و تحت فشار بودن شباهتش است. اما این نبرد نور و ظلمت شبیه قبلی نیست. یک نبرد نا برابر. بدون اینکه کمک یا امیدی باشد در حال ادامه یافتن است.

بدون شک هر چه که پیش بیاید همان است که ما درخواستش را به آسمان ها داده بودیم. این ما بودیم که با فکرهایمان و با اندیشه ها و گفتارمان این داستان را پدید آوردیم. اشتباهات و خطاها و درستکاری ها وانسانیت ها همه با هم در یک برآیند بسیار پیچیده این اوضاع را خلق کرده است. خلقتی که باید به خودمان بیاییم و بعد از این خیلی مواظب فکرها و بیان ها و اندیشه هایمان باشیم. همین ها هستند که به ناخودآگاه همه ما راه یافته و خلق جدیدی را موجب شده است.

ناخودآگاه شبیه به خدمه یک کشتی بزرگ هستند که گوش به فرمان ناخدا هستند. از خودشان استدلال یا منطقی ندارند. بسیار قدرتمند و توانا هستند اما گوش به فرمان ناخدا که همان خودآگاه ما حساب می شود ، هستند. این ناخدا است که فرمان هایی را با توجه به فکرهایی که تکرار کردیم داده است. الان هم قدرت دست ناخودآگاه مان افتاده و این شده که جلوی چشمان ما قرار گرفته است. باید طور دیگری میاندیشیدیم . باید طور دیگری زندگی کرده بودیم تا خلق درست و همراه با راحتی را تجربه کرده بودیم.

هیچ کسی حتی خود جنگ افروزان هم نمیدانند که آخر این آتشی که بر پا کرده اند به کجا خواهد انجامید. اما یک نکته حتمی این است که نهایت داستان بسیار دیدنی و عبرت آموز خواهد شد. آخر کسانی که این داستان های تلخ را آفریدند دیدنی و شنیدنی خواهد بود. همه ازاین پیچ تاریخی گذر خواهند کرد. همه تجربه های خودشان را طی خواهند کرد. اما نبرد نور و ظلمت تمام نمی شود. همچنان در غالب های زمانی و مکانی دیگر ادامه خواهد یافت.

فکر خواهیم کرد به توصیه ای که برایمان شده است. اینکه بگردید و ببینید که عاقبت آنها که ظلم روا داشتند و ملت هایی را به نابودی کشاندند چه شد.

دیده ای عبرت آموز را طلب کنیم تا اینکه از این پیچ تاریخ و عظمت آن بدون توشه رد نشویم. برای خودمان تجارب ارزشمند خلق کنیم.