در گوشی من و خیلی از مردم یک بازی سرگرم کننده و اعتیاد آور هست که بیشتر مردم دوستش دارند. به غلط یا شاید به درستی شایع شده است که اگر کلمات مختلف از حروف درست کنید نوعی ورزش ذهن و حفظ حافظه است .

این بازی در همه جای دنیا و با زبان های مختلف وجود دارد. هر فرهنگی به فراخور شرایط خودش آن را ساخته و به دست مردم داده است. اما این حروفی که با پس و پیش شدن کلمات جدید خلق میکند یک پیام های دیگری هم دارد. اینکه همه این مفاهیم بسیار مهم و حتی پیچیده با کنار هم قرار گرفتن همین حروف محدود درست شده اند. حروفی که وقتی تنها هستند یا در یک ترکیب معنادار قرار نگیرند کاملا بی معنی و مهمل هستند. فقط وقتی که به شکلی که در باور و محاوره وجود دارد، چیده شدند یک خلق تازه ای شکل میگیرد. همان لحظه است که یک پاداش به بازیگر می دهد. همان یک لحظه است که شادی و خوشحالی را می بخشد.

این معجزه است که اینگونه حروف بتوانند مفاهیمی را خلق کنند که در ذهن بیشتر مردم تقریبا همان معنا را بوجود بیاورد. مردم با این کلمه های زندگی زمینی خودشان را سروسامان داده اند. اما وقتی نوبت دریافت های معنوی می رسد دیگر کلمه مجزایی وجود ندارد. باید از همین کلام و عبارت های زمینی استفاده کرد تا مفاهیم غیبی و نادیدنی و آینده مبهم بعدی را انتقال داد. حال چقدر در این حیطه کلمات و عبارت ها توان خلق های درست دارند کسی نمی داند. زیرا کسی که مرده و عالم بعدی را درک کرده برنگشته است تا ببینیم که این دانستن ها همانی بوده که اتفاق خواهد افتاد.

اینهایی که رفتند و برگشتند هم ملاک هستند اما ملاکی قابل اعتنا شاید نباشند. زیرا ممکن بوده که برگردند پس همه چیز عالم غیب را ندیدند که اگر دیده بودن امکان برگشتن برایشان مقدور نمی شد.