از آن روزی که به هر دلیل تصمیم گرفته شد که کمک بهیار رسمی جذب بیمارستان ها نشود؛ داستان های جدیدی خلق شد.

کمک بهیارهای رسمی یکی یکی بازنشسته شدند و پست های آنها بسته شد. کار را به خدمات و نیروهای خدماتی سپردند. آموزش و یادگیری آنها به دفاتر پرستاری و بعد ها به نظام پرستاری و سپس مراکز دیگری سپرده شد. کار به جایی رسید که موضوع همراه بیمار به عنوان یک چالش جدید وارد عرصه بیمارستان ها شد. غذای همراه ،جای استراحت او و کلا وجود او در بیمارستان ها پذیرفته شد.

وقتی که نیروی کافی وجود نداشته باشد این پدیده چندان دور از ذهن نیست. در گذشته ای نه چندان دور همراه های بیماران کس و کار خودشان بودند. اما به تدریج سر و کله یک شغل دیگری پیدا شد . کسانی که حاضر بودند به جای بستگان بیماران کنار بیمار بمانند. این کار را مراکز و مراجع مختلفی به عهده گرفتند. اما بعد ها دیدیم که این شغل برای دلال های زرنگ هم عرصه ای نو را پدید آورده است. اکنون در کنار مراقبت در منزل و دفاتر خدمات مشاوره ای و پرستاری افراددیگری به این کار اشتغال دارند. افرادی که بدون دفتر و دستک بدون مجوز های قانونی و بدون اینکه حساب پس بدهند برای بیماران همراه پیدا می کنند. اینها کل سیستم درمانی را دور زده و در کنار بستگان بیماران قرار دارند. برای بیماری که در بیمارستان است همراه پیدا می کنند و هزینه کمتری میگیرند. برای بیماران بستری در منزل هم کارهایی را انجام میدهند که اصلا مجوزی ندارند ونباید توسط فرد آموزش ندیده انجام شوند. ازتزریق گرفته تا سوند زدن و بقیه کارها را به روش تجربی انجام میدهند.